Lantaldea

Irene Intxausti Basilio

Txikitan lore-banatzaile izan nintzen nire aitarekin batera, eta urte batzuk geroago graduatu nintzen – eta nota altuarekin gainera – Porrotaren Zientzietan: azkena ailegatzea igeriketa lasterketetan, nire ikasgai kutunena.

21 urterekin Musikaren Zientzia eta Historian lizentziatu nintzen Madrilgo Universidad Complutense-an, eta bertara bueltatuko nintzen urte batzuk geroago Komunikazioaren Kudeaketa Kultura Erakundetan masterra gauzatzeko.

Bidean Ikusentzunezko Komunikazioan lizentziatu nintzen EHU-n, kazetari lanak egin nituen, Word-en zuzentzaile automatikoari esker “derechos humanoides” esan nuen zuzeneko batean, eta beste lurralde batzuk ezagutu nituen, oporretan, eta lanean ere bai.

Abentura hau hasi aurretik, profesionalez asko gozatzeaz gain, haiekin partekatu nuen egunerokoa, Teatro Paraiso edo Tabakalera bezalako egituretan. Hainbat saltsatan ere sartu nintzen, hala nola kazetaritza-kolaborazioetan, ikerketa-beketan, balorazio-epaimahaietan edo prestakuntzetan, adibidez, Europar Batasunean egin nuen Ekintzailetza eta Gizarte Berrikuntzako graduondokoetan.

Urteak joan eta urteak etorri konturatu naiz nire arrebak, txikitan, papertxoz betetzen zuela egongela, ordurako artista zelako, nire amak hitzak dituela gotorleku poeta delako  eta nire semeak… Ai, nire semea!

Hara non Radio Clásica-ko esataria izateko grinarekin hasi nuen nire helduaroa, eta hara nola bizitzak beste bide batzuetatik eraman nauen. Onartzen dut, bai, desbideratu naiz… Zer esan nahi du, bestela, nire burua “Zaldoilo” baten gainean ikustea?!

Ander Elorza Urdangarin

8 urterekin Txirri, Mirri eta Txiribiton pailazoak aurkezten zuten Don Don kikilikon telesaioan izan nintzen. Partehartzaile bakoitzak abileziaren bat erakutsi behar zuen. Ni hankaz gora jarri nintzen.

12 urterekin, nire lagun Ikerrek eta biok basamortuko hare-ekaitz baten diorama egin genuen.

Euskal Filologia ikasi nuen EHU-n, baina zinea eta komunikazioa zirenez nire pasioa, Argazki Zuzendari eta Kamara Operadore ikasketak gauzatu nituen Bartzelonako C.E.C.C.-en. Bertan, Luis Aller irakasleak Konposizioari buruz hitz egin zidan. Ordutik irudi guztiak aldatu ziren niretzat.

6 urtez Bartzelonako Euskal Etxean egindako euskara irakasle eta kultura kudeatzeile lana, beste ikusentzunezko porrot txikiekin uztartu nuen.

2006an Chris Marker-en Sans Soleil filma ikusi nuen.

2010an, Japonia eta Australian zehar eginiko urte beteko bidaia baten ondoren, Estralurtar lurraldea nire lehen film luze dokumentala estreinatu nuen Gasteizen.

Bertako komunikabideetan egin nuen lan kamara operadore eta editore bezala, eta han ezagutu nuen elkarlanaren benetako balioa, baina baita destajua ere.

Ia 40 urterekin Bizitzaren Unibertsitatean graduatu nintzen. Egin nintzen autonomo.

Karmele Jaio idazlea, David Busto dokumentalista edo Koldo Uriarte musikaria bezalako pertsona eta kolektiboengandik ikasteko aukera eman dit.

Zineatxekua da nire aterpe artistikoa. Bertan, arropa zintzilik, telekinesia manualak, fast forward-en ikusten diren pelikulak eta beste tramankulu filmikoak daude. Gozatzen dut nire irudiekin narratzen, eta besteenekin ere bai. Gaur egun denboraren makina bat diseinatzen ari naiz.. iunkopia nire Youtubeko kanalean telesailez, zineaz eta beste deriba batzuez hitz egiten dut.

Mireya Martín

Nire ingurune naturala telebista da. Txikitan ikusten nuen, eta ez hain txikitan, barrutik gozatu ahal izan dut.

Los Payasos de la Tele ikusten hazi nintzen, eta nire lehen idoloa Milikito izan zen.

Psikologian lizentziatu nintzen EHUn, pentsatzen dut han ikasi nuela entzuten, eta gizaki humanoideak hobeto ezagutzen…

Ikus-entzunezkoak eta Ikuskizunak egiteko goi-mailako teknikaria ere banaiz, beraz, denetatik egiten dut show bat. Han ezagutu nuen errealizazioaren ofizio zirraragarria, nire hiriko telebistan garatu ahal izan nuena. (Ordutik, garrantzi handiagoa ematen diot denborari eta minutuka neurtzen dut) 3, 2, 1, zuregana noa…

Horrez gain, teklatuko bidezidorren unibertso lzoragarira ere aurkitu nuen… eta barra baxua _ ere bai, ordutik nire “passwordetako” askotan laguntzen didana.

Hamarkada bat baino gehiago daramat komunikatzen…

Une libreetan, pertsonarik garrantzitsuenetako bat bihurtu naiz maite dudan bi pertsonentzat; lagun on batek dioen bezala, orain “ama naiz, ez pertsona”.

Nire lehen lana jolaslogoa izan zen… Harrezkero, gainerako lanetan eta bizitzan ere, jolasten jarraitu dut. Izan ere, uste dut horretara etorri garela, jolastera… garrantzitsuena parte hartzea dela, eta autoa bada auto, eta behia bada behi. Horraino irakur dezaket.

Iera Agote (kolaboratzailea)

Dena laudorioak izan ziren ‘Plisti plasta’ abestiarekin ‘Haur Kantu Txapelketa’ irabazi nuenean, baina gailurrean hotz handia egiten du. 10 urterekin gorenera heltzen zarenean, badakizu berrasmatzea besterik ez zaizula geratzen. Bakarlari gisa egin nuen ibilbide oparo hura komunikazioaren mundura bideratu nuen. Kazetaritzan lizentziatu nintzen, eta konturatu nintzen gehiago gozatzen nuela galdetzen eta entzuten ahots bakarlari baino.

Karrera amaituta eta Erregeak oraindik nire titulua sinatu gabe zuela, Bartzelonara abiatu nintzen Zinema Zuzendaritza eta Ekoizpena ikastera. Komunikatzeko beste modu eta formatu batzuetan sakondu nahi nuen, eta horrek berak ekarri ninduen Gasteizera, Multimedia Komunikazioa masterra egiteko.

‘Zure bizioak zuk ordaintzen dituzu ‘, esaten zidan amak beti, eta, beraz, txikitatik aritu nintzen haurrak zaintzen, supermerkatuan txokolateak eta gaztak banatzen edo polizia-etxe batean DNIak ematen. Ez naiz meategi batean aritu, baina gauza bakoitza lortzea zenbat kostatzen duen baloratzen ikasi dut, eta, beraz, ez da harritzekoa supermerkatutik kanpo ni ikustea erosketa-tiketa berrikusten. Tituluak eskutan nituela, ezagutza teorikoa praktikan jartzeko aukera izan nuen. Lehenengo lana Radio Vitoriako mikrofonoaren aurrean egin nuen. Ondoren, El Correora jo nuen, eta 7 urtez kamera aurrean eta teklatuaren atzean lan egin nuen; gaur egun Gasteiz Hoy moduko hedabide digital batean betetzen ditudan funtzio berberak, hain zuzen.

Kazetaritzan egindako ibilbide honek Teklak-era ekarri nau, eta bertan hainbat kultur eragileren lana zabaltzen laguntzen dut. Mikrofonoa bozgorailuagatik aldatzea erabaki egokia izan zen, zalantzarik gabe.